Mama zou vandaag 70 zijn geworden. Maar ze blijft 69 voor altijd. Doet me denken aan de slechte campagne van het BIV.

Niets is het nog hetzelfde. Mama is almontegenwoordig. Alleen de rest van de wereld, mijn leefwereld, is niet begaan. Ze zijn het ook nooit geweest.

Wat je niet raakt, maakt geen deel uit van je leven. a-

zondag 24 mei


Iemand vraagt mij waar wij dca hebben gekocht. Voor mama heb ik dit nog in de VS besteld, maar nu kan je via een voorschrift van de huisarts terecht in elke apotheek in Nederland. Nu nog een huisarts of andere vinden die meewil in jouw discours.

Het zal misschien niet gemakkelijk zijn. Heb de laatste tijd nogal wat negatieve berichten gehoord over huisartsen.

Je kan ook terecht op volgende website: www.buydca.com

vrijdag 27 maart

mama en ik december 2008

maandag 2 maart

MAMA

02/10/1939 - 02/03/2009

cast me gently into morning, for the night has been unkind

woensdag 25 februari

Mama zo mager in je bed
je weegt nog amper 40 kg.
Je lichaam zo broos en teer.
Ik kijk naar je, knipoog en glimlach
Je glimlacht terug en wuift...
Waar haal je nog de kracht om
aan dit leven vast te klampen.
Je wil nog steeds zo graag geloven...
en ook al merk ik in je blik het aanvaarden,
zomaar loslaten zal je niet.

Papa loopt verloren,
steeds heen en weer.
Foetert om futiliteiten.
En vergeet steeds meer...
Hij lijkt plots ook zo onhandig.
De emoties worden hem duidelijk te veel.

"Sterkte" krijg ik mee als boodschap.
Wat moet ik ermee?
Enkel zij die zich dan uit de voeten maken,
brengen zulke onbenullige woorden mee.

dinsdag 10 februari

Mama...

Wat valt er nog te zeggen.

Haar verkoudheid/luchtwegaandoening/bronchitis haalt haar compleet onderuit. Het gevecht tegen deze nieuwe indringer is een gevecht te veel.

Ook al heeft onze huisarts haar nu medicatie voorgeschreven die echt wel helpt tegen het zware hoesten, wat een opluchting is, toch lijkt ze elke dag een stapje achteruit te zetten.

Lopen lukt niet meer, zelf uit bed stappen natuurlijk ook niet. Ze kan zich zelfs niet meer draaien in bed zonder hulp.

"Slopend..." Dit was de tekst die ik kreeg via sms toen we de laatste keer in het ziekenhuis waren van mijn vriendin. Slopend is het woord dat de laatste tien maanden perfect samenvat.

vrijdag 23 januari

Vandaag had een chemodag moeten zijn, het is er geen geworden.

Mama voelde zich deze morgen niet goed, had 37,1° koorts en hoestte slijmen op. Ze wilde niets horen over thuisblijven, dus...

In het ziekenhuis bleek dat haar temperatuur was oplopen tot 37,7°. Uit haar bloedresultaten bleek ook dat haar CRP gehalte hoog is waardoor dokter R. aanneemt dat de infectie die ze nu heeft opgelopen bacterieel is.

M.a.w. geen chemo. Mama legt zich daar uiteraard gewillig bij neer.

Een weekje extra rust tussen chemobeurten (en zeker in haar geval) kan echt geen kwaad. Nu moet er even gevochten worden tegen een nieuwe indringer.

Niettegenstaande dit, kreeg ik instructies dat het verrassingsverjaardagsfeest voor papa zondag sowieso doorgaat en dat ik alle boodschappen mag doen.

En zo is dus geschied...

Papa heeft absoluut geen argwaan, weet niet of hij er zelf enigszins bij stilstaat dat hij zondag jarig is.